PABLO PICASSO 'Cykl 347′, 347 Litografii w 6 tomach

Litografie, 347 sztuk w o wym. 53 x 37 cm w 6 tekach w ozdobnym papierze; teki w ozdobnej, drewnianej skrzyni o wym. 43 x 58 x 16 cm; skrzynia zamknięta chromowaną płytą metalową z wygrawerowanym wizerunkiem Picassa; nakład numerowany 86/1500; prawa autorskie I licencja SPADEM Paris.

Japońskie wydanie to jedyna na świecie kompletna edycja całego cyklu 347 prac wykonana w technice litografii.

Zestaw został wydany w 1977 roku (po śmierci Picassa) w Japonii przez „Jiji Press and Publishing 21st Century”, na licencji S.P.A.D.E.M.

Każda litografia zawiera w lustrzanym odbiciu datę wykonania pierwowzoru oraz podpis autora z płyty. Claude Picasso (syn artysty) od lat 70. XX wieku aktywnie zarządzał prawami i wizerunkiem ojca jako CEO Picasso Administration. 347-płytowe wydanie litograficzne zostało autoryzowane i wydane na oficjalnej licencji.

Cykl 347 Picassa, stworzony w 1968 roku, gdy artysta miał 87 lat, to jedno z najbardziej niezwykłych i płodnych przedsięwzięć w jego późnej twórczości.

Seria składa się z 347 rycin i akwafort, które Picasso stworzył w ciągu zaledwie siedmiu miesięcy, , między 16 marca a 5 października 1968 roku, co jest zdumiewającym osiągnięciem biorąc pod uwagę jego wiek.  Znany z licznych romansów i wigoru stworzył serię oscylującą wokół swoich ulubionych tematów: kobiety, erotyzmu i seksu. Prace te były po raz pierwszy wystawione w Galerie Louise Leiris w Paryżu na przełomie lat 1968 i 1969.

W tym okresie życia Picasso czuł się absolutnie wolny od jakichkolwiek konwencji czy oczekiwań. Mógł tworzyć to, co chciał oraz w sposób, który uważał za najbardziej odpowiedni.

Cykl jest pełen odważnych, nierzadko prowokacyjnych scen erotycznych, które eksplorują ludzką seksualność i akt podglądania. Picasso często przedstawiał siebie w roli obserwatora, czasem klowna lub starca, który podziwia młode, piękne modelki. Jest to odzwierciedlenie jego własnych relacji z młodszymi kobietami mimo wieku.

Cykl 347 Picassa, ze względu na swoją tematykę i formę, spotkał się z mieszanym, a często kontrowersyjnym przyjęciem, zarówno wśród krytyków, jak i publiczności. W tamtych czasach, mimo że Picasso był już uznanym artystą, ta otwartość i bezpośredniość, szczególnie u kogoś w jego wieku, budziła szok i oburzenie u wielu odbiorców. Niektórzy krytycy interpretowali te prace, jako oznakę obsesji starca na punkcie seksu i młodości, a nawet oskarżali Picassa o mizoginię.

Mimo kontrowersji, wielu doceniło i nadal docenia Cykl 347 za Opus Magnum Mistrza. Stworzenie 347 rycin w ciągu kilku miesięcy przez 87-letniego artystę było i jest uważane za fenomenalne osiągnięcie. Świadczyło to o jego niezłomnej pasji do życia i tworzenia. Niezależnie od tematyki, ryciny te są przykładem wybitnego rzemiosła i technicznego mistrzostwa Picassa w sztuce graficznej. Kontrola linii, światłocienia i kompozycji jest w nich bezbłędna. Cykl 347 jest uważany za jedno z kluczowych dzieł późnego okresu twórczości Picassa, pokazujące jego niezłomną witalność, kreatywność i mistrzostwo w dziedzinie grafiki.