SALVADOR DALI Halucynogenny Torreador, lata 70 XX w.’, litografia, 83x67cm

Litografia artystyczna, na ekskluzywnym papierze Japon Nacre, oprawiona w ramę o wym.83 x 67 cm;
Edycja limitowana, numerowana ołówkiem 114/300 l.d
Sygn. podpisany ołówkiem p.d.
Wydawca: Jean-Paul Schneider. Art Graphic International (AGI) Paris, litografowano w Atelier Matthieu (Zurych, Szwajcaria)

 „Halucynogenny torreador” ze względu na swoje detale i przejścia tonalne wymagał mistrzowskiego warsztatu, a Matthieu był w tym czasie ulubionym litografem Schneidera przy ambitnych projektach Dalego.
Dla poszczególnych kolorów przygotowywano oddzielne kamienie lub płyty litograficzne, każdy kolor był nakładany w osobnym przejściu przez prasę, kolory były następnie precyzyjnie nakładane jeden na drugi, tworząc końcową kompozycję, 17 kolorów oznacza więc 17 osobnych etapów kolorystycznych, a nie 17 kolorów widocznych jako proste, jednolite plamy

Referencje:
Catalogue des lithographies de Salvador Dalí opublikowany we współpracy z Salvadorem Dali, S.P.A.D.E.M, Muzeami i Prywatnymi kolekcjonerami,  opracowany  przez Art Graphic International Paris

Publikowany w : Salvador  Dali Retrospective 1920-1980 s. 371

Halucynogenny torreador (1968–1970) to nie tylko obraz – to wielowarstwowa zagadka optyczna i jedno z najbardziej ambitnych dzieł Salvadora Dalí. To tutaj jego słynna metoda paranoiczno-krytyczna osiągnęła swoje apogeum.

Najbardziej niesamowitym elementem tego dzieła jest to, jak Dalí manipuluje percepcją widza. Głównym motywem jest seria powielonych posągów Wenus z Milo, które na pierwszy rzut oka wydają się tylko rzędem antycznych rzeźb. Jednak oglądanie tego dzieła z dystansu ukazuje Twarz Torreadora (Druga Wenus od prawej tworzy jego nos i usta. Jej pierś to nos torreadora, a brzuch i cień pod nim formują podbródek i usta.Głowy dwóch sąsiadujących Wenus stają się oczami torreadora, można zauważyć  „łzę” spływającą z prawego oka – to maleńki biały punkcik). Cienie i draperie na szatach rzeźb układają się w białą koszulę i zielony krawat bohatera. Całość osadzona jest wewnątrz ogromnego łuku, który sugeruje arenę do walki z bykiem.)

Dalí nie byłby sobą, gdyby nie upchnął w obrazie dziesiątek innych znaczeń:

Gala: W lewym górnym rogu pojawia się twarz muzy i żony artysty, Gali. Wygląda na surową i nieprzystępną – podobno Dalí namalował ją tam, bo Gala szczerze nie znosiła korridy; Umierający byk: W lewym dolnym rogu, niemal ukryty w grze świateł i cieni, znajduje się łeb konającego byka. Z jego pyska wypływa krew (lub ślina), która zamienia się w barwną zatokę (Cap de Creus – ukochane miejsce artysty); Muchy: Postać torreadora jest „atakowana” przez chmarę much. To nawiązanie do legendy o św. Narcyzie, patronie Katalonii, którego grób miały opuścić gigantyczne muchy, by przegonić najeźdźców; Mały Dalí: Na samym dole, po prawej stronie, widzimy chłopca w marynarskim ubranku z obręczą. To autoportret Salvadora z czasów dzieciństwa, symbolizujący nostalgię i upływ czasu.

Dalí posiadał rzadką umiejętność jednoczesnego widzenia wielu rzeczywistości. To, co dla nas jest chaosem, dla niego było precyzyjną strukturą. W Halucynogennym torreadorze wykorzystał zjawisko zwane pareidolią – tendencję mózgu do dopatrywania się znanych kształtów w przypadkowych szczegółach.

Tyle że u Dalego nic nie jest przypadkowe. Każdy cień Wenus ma dokładnie taką długość, by „udawać” linię szczęki torreadora. To wymagało nie tylko wyobraźni, ale wręcz matematycznej precyzji w planowaniu kompozycji.

Inspiracją do stworzenia tego obrazu było… pudełko kredek marki Venus. Dalí zauważył na nim reprodukcję posągu i natychmiast zobaczył w nim twarz torreadora. Reszta to już czysta, surrealistyczna historia.