SALVADOR DALI 'Nieskończona zagadka, lata 70-te XX w.’, litografia, 53x65cm

Salvador DALI (1904-1989), Nieskończona zagadka, lata 70-te XX w. (1938)

Litografia warsztatowa na papierze czerpanym Velin Arches, 53 x 65 cm w świetle passe-partout, oprawiona w ramę o wymiarach 60 x 74 cm
Edycja limitowana, numerowana ołówkiem 272/300 l.d.
Sygnowana ołówkiem przez Autora p.d.
Wydawca: Jean Lavigne we współpracy z warsztatem  Atelier Jobin w Paryżu
(Warsztat ten posiadał odpowiednie prasy oraz mistrzów rzemiosła zdolnych do wiernego odwzorowania tak skomplikowanych przejść tonalnych, jakie widać w partii nieba i gór na tej grafice.)

„L’Énigme sans fin” (Nieskończona zagadka) to wysokiej klasy litografia barwna, stanowiąca graficzną interpretację słynnego obrazu Salvadora Dalego z 1938 roku (którego oryginał znajduje się w Muzeum Królowej Zofii w Madrycie).

Pochodzi z cyklu retrospektywnego interpretacji najważniejszych, surrealistycznych dzieł olejnych Dalego z lat 30. i 40., które artysta przeniósł na język grafiki w latach 70. i 80. XX wieku.

W latach 70. Dalí stworzył genialny komercyjnie i artystycznie koncept: brał swoje ikoniczne obrazy z lat 30. (jak płonące żyrafy, miękkie zegary czy właśnie Nieskończoną zagadkę) i przenosił je na grafiki, często dodając do nich nowe, surrealistyczne elementy (np. postacie muzyków w chmurach czy rzymskich żołnierzy). Te cykle nazywano potocznie „Metamorfozami” lub „Zmianami w wielkich arcydziełach” (Changes in Great Masterpieces).

Obraz L’Énigme sans fin (Nieskończona zagadka) z 1938 roku to jeden z najbardziej genialnych i skomplikowanych przykładów tzw. metody paranoiczno-krytycznej Salvadora Dalego.

Koncepcja „obrazu w obrazie” (lub obrazu wielokrotnego) polega tutaj na tym, że ludzki mózg, patrząc na to samo dzieło, potrafi dostrzec nawet sześć różnych tematów jednocześnie, w zależności od tego, na którym punkcie skupi wzrok. To wizualny labirynt, w którym jeden kształt jest jednocześnie początkiem drugiego.

Tytułowa „Nieskończona zagadka” odnosi się do natury ludzkiej percepcji i podświadomości. Dalí, będący pod ogromnym wpływem teorii Zygmunta Freuda, chciał pokazać, że rzeczywistość nie jest stała. To, co widzimy, zależy od stanu naszego umysłu, naszych lęków i pragnień.

Obraz celowo nie ma jednego punktu centralnego. Oko widza wędruje od kształtu do kształtu, a mózg bez końca próbuje rozwiązać zagadkę: Co jest prawdą, a co tylko złudzeniem? Gdy wydaje nam się, że już rozumiemy obraz (np. widzimy filozofa, charta, gryfa, cyklopa, kobietę), linia obok natychmiast zamienia ją w twarz potwora. To wieczna, nieskończona pętla interpretacji.

Z CYKLU  « Le Bestiaire de La Fontaine Dalinisé » BAJKI LA FONTAINE